Cerca

L'intervista

Dalle bombe di Kiev alla Sparta Novara: «Spero di riabbracciare mio papà»

La storia di Anton Prudnikov , classe 2007, trasferitosi dagli zii per ritrovare un pizzico di normalità

Anton Prudnikov, Sparta Novara

Il nuovo arrivato per Mario Giannone

Andare avanti, questa è la frase che si addice di più ad Anton Prudnikov, ragazzo ucraino fuggito dalla guerra che, sfortunatamente caratterizza il suo paese ormai da ben più di due mesi. Da quel 24 febbraio, il ragazzo ha vissuto ancora tre settimane nella sua città natale, Smila, ma poi è stato costretto a lasciare la sua terra, e dunque lui e sua madre hanno raggiunto i suoi zii, Tetyana Prudnikova e Denis Bengu, qui in Piemonte, a Villata, che li stanno ospitando ormai da poco meno di due mesi. Da quando è arrivato Anton è voluto tornare a giocare a calcio, e i suoi zii, lo hanno accontentato, lo hanno fatto inserire nella Sparta Novara di Mario Giannone, che lo ha accolto a braccia aperte.

L'intervista ad Anton, ai suoi zii, e al suo nuovo tecnico della Sparta Novara, Mario Giannone, sarà consultabile sia in italiano che in ucraino.

Anton Prudnikov  ospitato dai suoi zii

Gli zii:«Dopo circa tre settimane dallo scoppio della guerra, siamo riusciti a far venire nostro nipote e la mamma da noi, hanno preso l'aereo e ci hanno raggiunto vicino a Novara, dove abitiamo. Era il minimo che potessimo fare, dormivano in un bunker,  e dunque ci siamo attivati abbiamo chiesto loro di venire, ma avremmo ospitato chiunque; la fortuna di Anton è stata avere dei parenti al di fuori dell'Ucraina, altri non hanno questa possibilità. Dopo che è arrivato gli abbiamo cercato una squadra da calcio, e la Sparta Novara era la migliore della zona, e dunque lo abbiamo iscritto lì».

Родичі:«Приблизно через три тижні після початку війни нам вдалося змусити онука з мамою приїхати до нас, вони сіли на літак і доїхали до нас біля Новари, де ми живемо. Це було найменше, що ми могли зробити, вони спали в бункері, і тому ми активували, попросили їх прийти, але ми б прийняли будь-кого; Антонові пощастило мати родичів за межами України, інші такої можливості не мають. Після його приїзду ми шукали для нього футбольну команду, і «Спарта Новара» була найкращою в цьому районі, тому ми записали його туди ».

LA CARRIERA

Anton gioca a calcio da quando ha tre anni, e ha sempre giocato in una scuola/società calcistica di Kiev (la Ivan Piddubny Olympic Vocational College), e nel corso degli anni si è tolto più di qualche soddisfazione sia personale, che con il club in cui militava: diversi campionati nazionali vinti, e ha anche trionfato nelle classifiche capocannoniere come bomber dell'Under 13, 14 e 15. Durante la sua carriera è stato allenato anche dal padre, che però, per le norme del paese non ha potuto seguire la sua famiglia, ed è dovuto rimanere in Ucraina.

Anton con la maglia della Sparta Novara

Anton:«Quando il tutto è scoppiato ero a un torneo nazionale ucraino con la mia scuola, io infatti studiavo in un collegio di stato a Kiev. Quando hanno annunciato il tutto ero spaventato, hanno chiuso tutto, la scuola dove studiavo è stata bombardata, ho vissuto la guerra per ben tre settimane. Quando sono arrivato la prima settimana è stata un po'difficile, non conoscendo nessuno ero a disagio, poi piano piano mi sono aperto. Rispetto all'Ucraina è un ambiente diverso, sono contento perché mi alleno, mi trovo bene in generale e con la squadra, ma è tutto diverso, la patria è sempre la patria. Con la squadra vado bene con tutti, sono tutti  simpatici, mi diverto con loro. Il mio sogno è in primis riunirmi con la mia famiglia e riabbracciare papà, e poi diventare un calciatore professionista, voglio giocare per le squadre italiane importanti come Milan, Juve e Inter».

Антон:«Коли все спалахнуло, я зі своєю командою був на чемпіонаті України , фактично навчався в державному коледжі в Києві. Коли оголосили все, що я злякався, все закрили, школу, де я навчався, розбомбили, я три тижні пережив війну. Коли я приїхав перший тиждень, мені було трохи важко, не знаючи нікого, мені було незручно, а потім я повільно відкрилася. Порівняно з Україною – це інше середовище, я щасливий, тому що тренуюся, я добре почуваюся загалом і з командою, але все по-іншому, батьківщина – це завжди батьківщина. З командою у мене з усіма добре, вони всі милі, мені з ними весело. Я мрію перш за все возз’єднатися з сім’єю, а потім мрію стати професійним футболістом, хочу грати за важливі італійські команди, такі як Мілан, Юве та Інтер ».

UNA NUOVA CASA

Da quando è approdato in Italia, Anton ha cercato di ritrovare un minimo di normalità nella sua vita, e uno dei suoi punti fermi è sempre stato il calcio, e proprio per questo lui si è fatto iscrivere dai suoi zii nella Sparta Novara, con cui ormai da 6 settimane si allena. Con gli Spartans non ha ancora potuto giocare una partita ufficiale in quanto mancava l'ok da parte della LND, che è arrivato in settimana, e dunque si è soltanto allenato con Mario Giannone e i suoi ragazzi, e in più ha partecipato a un'amichevole che i novaresi hanno organizzato con la Pro Vercelli.

Anton e i suoi nuovi compagni della Sparta Novara

Il tecnico Mario Giannone:«Anton si allena con noi da più di 6 settimane; è un ragazzo molto sveglio, impara molto facilmente, gli basta guardare un suo compagno e lui riesce a replicare alla perfezione l’esercizio, anche perché ovviamente non parla italiano, e infatti o parliamo in inglese, o in alcuni casi chiediamo un aiuto alla zia. È un trequartista, bravo tecnicamente e con due buoni piedi, ha una gran corsa, ma ciò che mi stupisce è che abbina sia qualità che quantità, se c’è da mettere il piede lo fa senza alcun tipo di problema. Ovviamente all’inizio ha avuto un po’ di tempo per ambientarsi per tutta la situazione che stava vivendo e che sta continuando a vivere, ma comunque si è aperto abbastanza in fretta, anche perché ho un gruppo di ragazzi molto allegri, che lo hanno integrato fin da subito nel gruppo. Per ora l’ho visto una sola volta in un’amichevole con la Pro Vercelli, e si vedeva che era fermo da un po’, che gli mancava un po’la partita, ma nonostante tutto sono contento per lui, quello che mi dispiace, oltre a tutta la situazione che sta passando, è il fatto che ci abbiano messo tanto a tesserarlo, un vero peccato».

Тренер Маріо Джаноне:«Антон тренується з нами більше 6 тижнів; він дуже розумний хлопчик, він дуже легко вчиться, йому просто потрібно подивитися на одного зі своїх товаришів, і йому вдається досконало повторити вправу, а також тому, що, очевидно, він не говорить італійською, а насправді ми говоримо або англійською, або У деяких випадках ми просимо допомоги у тітки. Він атакуючий півзахисник, технічно непоганий і з двома хорошими ногами, у нього чудовий біг, але мене дивує те, що він поєднує як якість, так і кількість, якщо йому потрібно поставити ногу, він робить це без жодних проблем . Очевидно, на початку він мав деякий час, щоб влаштуватися в усій ситуації, яку він переживав і що він переживає надалі, але це відкрилося досить швидко, також тому, що у мене є група дуже веселих хлопців, які відразу це інтегрували в група. Наразі я бачив його лише один раз у товариському матчі з Pro Vercelli, і ви могли бачити, що він на деякий час зупинився, що він трохи пропустив гру, але, незважаючи на все, я радий за нього, чого мені шкода про , окрім усієї ситуації, яка переживається, це те, що вони так довго його реєстрували, мені дуже жаль».

Commenta scrivi/Scopri i commenti

Condividi le tue opinioni su Sprint e Sport

Caratteri rimanenti: 400